beter laat dan helemaal niet.

Vrijdag was onze laatste dag in het mooie land Rwanda. Dat zou ook de
laatste keer zijn dat wij een blog schrijven.

Donderdag hebben we al om 5 uur ontbeten, daarna zijn we vertrokken naar
een nationaal park waar we verschillende dieren konden spotten.
We zijn met 2 jeeps door ruig land gereden, nog geen 10 minuten later
voelde thom zich al thuis tussen de apen.
De apen sprongen letterlijk rond de auto, we hebben toen een hele tijd
niks kunnen zien, alleen de muggen in onze auto. Dit begon ons al snel
te iriteren, dus al snel gebruikten we onze slipper niet meer aan onze
voeten.
Rond een uur of 3 hadden we een pitstop we hebben daar met elkaar wat
gedronken en gegeten.
En overwogen om terug te gaan of nog verder het park in te gaan.
We vonden het de moeite waard om nog even wat verder de savanne in te
gaan. Na 10 minuten rijden kwamen we al de eerste gazelle tegen, na
wat kilometers verder kwamen we op een open veld waar het wemelde van
de dieren, we reden een stuk offroad om dicht bij de giraffen te
komen. We stonden letterlijk op 10 meter afstand van de giraffen.
Om er wat actie in te brengen is een van onze chauffeurs met de jeep
achter de giraffen aan gereden, waardoor ze moesten rennen voor hun
leven. Het waren de mooie plaatjes waard. Verder hebben we gezocht
naar olifanten maar die hebben we niet kunnen vinden.( thom dacht van
wel). Verder hebben we nog buffels, heel veel vogels nijlpaarden,
zeebra's en hertjes gespot. Deze dag was zeker de moeite waard.

Na 2 uur rijden zijn we aangekomen bij een hotel waar we eten kregen,
het eten was weer oveheerlijk. Aangekomen bij het guesthouse hebben we
nog wat voor onszelf gedaan en de presentjes voor de medewerkers in
elkaar geknutseld. Gisteravond kwamen we nog even bij elkaar om lekker
te kletsen en lol te maken. Na een tijdje kwam een van de bwakers
langs om wat geElligheid te vinden. Hij vertelde over Ijn ideeën over
het geloof, wat ons allemaal erg aangreep. Hij vroeg of we studeerden,
of we ouders hadden en of we dronken en rookten. Ons antwoord daarop
was niet zo moeilijk: ja! Wij hebben alles wat ons hartje begeert,
maar toch kunnen we nog heel veel leren over het geloof. Hij vroeg of
hij nog voor ons mocht bidden en in dit gebed vroeg hij of we veilig
thuis mochten komen en of we snel weer terug willen komen. We hadden
allemaal even een brok in onze keel vanwege het feit dat hij zo snel
al om ons geeft en ons zijn vrienden noemt. Dit was een mooie
afsluiting van deze week.

Vrijdag zijn we nog even langs de markt in Kigali geweest, waar we onze
souvenirs in hebben geslagen en om half 5 zijn we weer richting het
vliegveld vertrokken en waren we weer in ons eigen kikkerlandje
te vinden.

We vonden het allemaal een hele mooie en onvergetelijke week en we
willen allemaal nog lang niet weg!

29 februari 2012

Hallo bleekscheetjes!

Vanochtend ging de wekker iets vroeger als andere dagen, we moesten wat langer rijden dus om kwart voor 7 zaten we weer aan een heerlijk ontbijtje inclusief een gekookt eitje. De dag begon met een bezoekje aan de kleuterschool. Net zoals bij alle andere plekken waar we komen, kwamen er gelijk weer allemaal kinderen op ons af om ons te begroeten. We mochten een kijkje nemen in twee klaslokalen waar de kindjes en de juffrouw liedjes voor ons zongen. Daarna hebben wij de kindjes geprobeerd "Read your Bible, pray everyday" te leren met de gebaren erbij. Het enthousiasme spatte er van af! Bij de school hebben we ook potloden, papier, armbandjes en voetballen achter gelaten. Hier waren ze erg blij mee!
Hierna vertrokken we richting een basisschool waar we warm onthaalt werden met een dans en een lied die ze speciaal voor ons hadden ingestudeerd. Echt super gaaf dat ze dit speciaal voor ons hadden gedaan. Zelf werden we ook de dansvloer opgetrokken maar in vergelijking met hun bakten we er helemaal niks van, wat een ritmegevoel hebben zij zeg! Ze moesten dan ook erg lachen om ons. Daarna gingen we tegen ze voetballen, de Rwandagroep tegen een elftal van de basisschool. Dit ging er best serieus aan toe want het volkslied werd gezongen en er was een scheidsrechter aanwezig. Bij alles wat we deden lachten de 200 vrouwen en kinderen aan de zijlijn ons uit. Onder het voetballen hebben Kim en Annemarth de kindjes overgehaald om ons aan te moedigen in plaats van hun eigen team. En met succes! Na een tijdje riepen ze allemaal “Holland! Holland! Holland!” en deden we een wave met ze. Helaas eindige de wedstrijd 3-1 voor de thuisploeg maar dit ging absoluut niet ten koste van de sfeer. Toen de wedstrijd was afgelopen kregen we weer te maken met een Rwandese regenbui, het kwam met bakken uit de hemel vallen. We deelden nog snel wat cadeautjes uit waar ze erg blij mee waren en toen was het alweer tijd om te gaan. Na het lunchen gingen we naar een museum over de geschiedenis van Rwanda, hier was te zien als in wat voor huizen ze vroeger leefden en wat voor wapens ze toen hadden. Best wel heel interessant eigenlijk. Hierna moesten we weer een eind terug rijden maar gelukkig hebben we het erg gezellig met de chauffeurs en met de groep natuurlijk. We hebben een van de chauffeurs ook een Nederlandse naam gegeven namelijk Appie maar eigenlijk heet hij Adelbert of zo iets maar dit kunnen wij niet goed uitspreken. We hebben hem ook een paar Nederlandse woordjes geleerd. Bij het guesthouse hebben we weer lekker gegeten en daarna hebben we de dag nog even doorgesproken. Na het eten hebben we aan de medewerkers van het guesthouse van die lichtgevende neon bandjes gegeven. Eentje had ze overal zitten, in zijn slippers, overhemd, om zijn nek, om zijn hoofd, als riem. Echt hilarisch! Zijn woorden waren “Thank you for this special day, in the morning that thing how you can blow bubbles (belleblaas) and now this and the balloons. Thank you so much!” Dat doe tons echt zo goed! De mensen hier worden echt blij van de kleine dingen en we denken dat sommige mensen in Nederland daar een voorbeeld aan zouden moeten nemen!

Liefs vanuit een heerlijk warm en mooi land in het verre Afrika!

28 februari 2012

Een lach en een traan

Vandaag was de grote dag voor Edouard, hij is namelijk jarig. Gisteravond toen Edouard en Rianne al naar bed waren hebben we, met z’n allen, slingers en ballonnen opgehangen en een mooie feeststoel voor hem gemaakt. Vanochtend toen hij beneden kwam wist hij dan ook niet wat hem overkwam, we hebben met z’n allen voor hem gezongen en een aantal cadeautjes gegeven, hij voelde zich al snel de jarige job. Na wederom weer een overheerlijk pannenkoeken-ontbijt vertrokken we naar de streek Bugesera om daar een aantal dorpen en projecten te bezoeken. Het was een lange rit waarin we ontzettend veel natuurschoon van Rwanda hebben gezien. Na even kennisgemaakt te hebben met de mensen van de afdeling van AEE, de jongste van alle AEE afdelingen, gingen we naar een sponsordorp van ‘Red een kind’. Voor Kim een hele speciale, want haar familie steunt namelijk één van de gezinnen daar, het was voor haar een fantastische ervaring en ze stond dan ook met een brok in haar keel toen de moeder van het gezin haar vol liefde omhelsde en niet wist hoe vaak ze haar moest bedanken. We werden uiteraard weer met veel bekijks ontvangen en het leek wel of geen van de kinderen uit het dorp ooit een blanke hadden gezien. Ze waren erg bang en durfde ons amper te groeten en rende als we te dichtbij kwamen snel weg. Na een poosje werden ze minder bang en toen we uiteindelijk wegreden bleven ze maar achter ons aan rennen. Ook hebben we ze ballonnen gegeven en die vonden ze erg leuk, ze wiste alleen niet precies hoe ze er mee moesten spelen. (terwijl ik dit schrijf zijn overigens hier bij het guesthouse nog steeds volwassen mannen met de ballonnen aan het spelen, dus blijkbaar is het voor hun iets nieuws)

De kinderen rende zelfs zo ver mee dat toen we bij het volgende stoppunt, want wel in hetzelfde dorp lag, ze nog steeds achter ons aanzaten. We gingen nu kijken bij een selfhelpgroup die manden maken, het was erg leuk om te zien hoe de vrouwen bezig waren en we kochten dan ook allemaal een mandje en genoten van de blije gezichten en dankbaarheid.

Vandaar uit vertrokken we richting een middelbare school waar we, voor ons gevoel, als helden werden ontvangen, iedereen wilde ons aanraken, en de hele school, wat toch wel een paar honderd kinderen waren liep voor ons uit. We zijn hier maar even gebleven en daarna door gegaan om op een erg mooie plek te lunchen. Een mooi resort aan in groot meer, het bleek erg luxe te zijn en we voelde ons dan ook nog meer toeristen. Na heerlijk gegeten te hebben, wat overigens niet lekkerder was als wat we bij de AEE te eten krijgen, bij het meer gekeken te hebben vertrokken we weer naar een sponsordorp. Dit keer om zelf een sponsorgezin te vinden, wederom liep heel het dorp uit voor onze aanwezigheid, maar gelukkig kregen we toch de gelegenheid om bij het door ons gekozen gezin binnen te zitten en wat woorden te wisselen met hen, voor ons een prachtige kans, die maar weinige krijgen, om het gezin dat je de komende jaren gaat sponsoren al een beetje te leren kennen en zij ons. Het begon ook net te regenen dus konden we meteen zien of ze wel droog zaten, wat zo was. Bizar hoe weinig het gezin aan meubelen heeft en hoeveel respectvol en onderdanig ze richting ons zijn. Voor ons idee zijn we helemaal niks meer dan zij, en vonden we het dan ook best lastig om te worden behandeld alsof we redders zijn. Ook Edouard en Rianne hebben een sponsorgezin genomen, wat voor Edouard een mooie verjaarsdagscadeau is!

Na genoten te hebben van alle kinderen vertrokken we naar ons laatste punt voor vandaag, en genocide memorial, een kerk waar tienduizend Tutsi’s zijn vermoord en waar hun kleren nog liggen. Dat zoiets in Gods huis kan gebeuren raakte ons allemaal en na het zien van de kleren en zelfs de botten van de vermoorde mensen en na het horen van indrukwekkende verhalen werd iedereen wel even stil en verwerkte het ieder op zijn of haar eigen manier. We vonden steun bij elkaar waardoor we merkte dat we als groep ook ontzettend gegroeid zijn. Toen we naar het guesthouse terug reden, wat voor ons al als huis wordt beschouwd, heerste er een goede sfeer in de auto en merkte we ook dat deze dag ons veel heeft geleerd. We zijn benieuwd wat ons de komende dagen gaat brengen maar we zien het met een goed gevoel tegemoet, en vertrouwen dat God ons zal leiden.

27 februari 2012

Lieve allemaal,

Vandaag hebben we een hele intensieve dag achter de rug, maar dit was het meer dan waard!

Rond half 8 zaten we al in de auto naar een dorpje in het district Rwamagana.

Hier zouden we een meisje van 18 jaar oud helpen om een huis op te bouwen.

Dit meisje kwam uit een kind gezin, dit houdt in dat zij is opgegroeid zonder haar ouders en moet zorgen voor haar jongere broertjes en zusjes.

Toen we daar aankwamen werden we verwelkomd door massa’s kinderen. In het begin waren deze kinderen erg schuchter maar na een klein half uurtje bleven ze je maar vast houden.

We moesten de grond omspitten, metselen, stenen maken en water halen in een meer die 700 meter verderop lag met een berg als hindernis.

Voordat wij hier aan begonnen zag dit werk er zo eenvoudig en normaal uit, maar na dit zelf gedaan te hebben blijkt dit toch ontzettend zwaar te zijn.

Veel respect hebben we gekregen voor de mensen die dit dag in dag uit moeten doen.

We schaamde ons op het moment dat kinderen van 6 à 7 jaar oud ons werk over wilde nemen.

Wel was het heel leuk om te zien hoe goed ze voor ons zorgden.

Als we in een mierennest stonden, werden alle mieren gelijk van je afgeklopt en wanneer je ook maar wat viezigheid op je kleding had zitten wilden ze dat voor je schoonmaken.

Het laten maken van foto’s vonden ze helemaal geweldig! Na een poosje hadden ze al helemaal door hoe onze camera’s werkten!

We zullen dus ook prachtige foto’s mee naar huis nemen van deze mensen.

Dit was echt heel erg leuk om mee te maken.

We zijn hier ons echt bewust geworden van het Rwandeese leven.

Na deze geweldige ervaring zijn we weer de auto ingestapt om op bezoek te gaan bij een basisschool.

Het is indrukwekkend om te zien hoe gemotiveerd deze leerlingen zijn. Binnen 3 jaar willen zij hun diploma hiervoor hebben! Doe ze dat maar is na..

De basisschool hier is absoluut niet te vergelijk met de basisschool in Nederland, jong en oud zit gewoon door elkaar heen in de klas.

We hebben 4 verschillende klassen bezocht.

Wanneer wij vroegen of zij nog vragen hadden aan ons kwamen steeds dezelfde vragen naar voren, namelijk: uit welk land komen jullie, wat zijn jullie namen en wanneer komen jullie weer terug.

Dit was heel grappig om te merken.

Ook hebben we daar nog cadeautjes uitgedeeld.

Het was onwijs gaaf om te zien hoe zij gelijk al met de ballon aan het spelen waren.

Na een heerlijke lunch in een ander A.E.E. guesthouse zijn we bij een zelfhulp groep gaan kijken. Zij hebben ons uitgelegd wat zij met die zelfhulpgroep willen bereiken.

Daarna zijn we bij 2 winkeltjes gaan kijken van leden van de zelfhulpgroep die ze hebben opgericht door middel van de zelfhulp groep.

Het was ontzettend mooi om te zien hoe trots ze daar op waren.

Het straalde gewoon van hun gezichten af!

Alles bij elkaar was het echt een geweldige dag!

We kijken alweer uit naar morgen.

Liefs van ons die ook al een beetje negertjes/kreeften beginnen te worden (:

26 februari 2012

Na een lekker ontbijtje in het guesthouse zijn we vanmorge  vertrokken naar de CLA church voor een echte Rwandese kerkdienst. Dit was voor ons allemaal erg bijzonder om mee te maken. er werd gedanst geklapt en gezongen onder begeleiding van een onzettend muzikale  band en een heel koor. Na deze kerkdienst zijn we weer gaan lunchen in het guesthouse. Na de lunch kregen we te maken met een echte Rwandese regenbui. Dit ging samen met een flinke onweersbui. Toen het weer was opgeklaard zijn we met de jeeps vertrokken naar het Memorial Center in Kigali. Hier werd de geschiedenis getoond van vóór de genocide, tijdens de genocide en na de genocide. Vooral de beelden die ze lieten zien waren echt heel schokkend. Hoe heeft zoiets kunnen gebeuren?!
Na dit indrukwekkende bezoek zijn we naar de stad gereden om daar schoenen te kopen, die we morgen aan kunnen trekken tijdens de bouw van een huis(!)
Heel grappig hoe dat gaat. Er komen allerlei verkopers op je af,en er moeten meteen foto's gemaakt worden waar ze de grootste lol in hebben. Na het kopen van de schoenen zijn we weer teruggegaan naar het guesthouse waar een heerlijke maaltijd op ons stond te wachten. Hierna hebben we met elkaar de dag besproken en met elkaar gedeeld wat op ons de meeste indruk had gemaakt. Ook hebben we afspraken gemaakt over morgen. Het wordt een drukke en zijzondere dag mazr hierover leest u morgen meer!

25 februari 2012

Lieve mensen in het koude kikkerlandje,
Na een lange reis van 7,5 uur zijn we dan eindelijk aangekomen in Rwanda!
We hebben maar een klein beetje last gehad van turbulentie, voor de rest is alles helemaal goed gegaan en is er goed voor ons gezorgd. 
Het onthaal was letterlijk en figuurlijk heel warm. De mensen van het guesthouse zijn ontzettend aardig en gastvrij.Toen we aankwamen stond er gelijk al een heel diner voor ons klaar. Onze koffers worden voor ons gedragen, daar kunnen de mannen in Nederland nog een voorbeeld aan nemen!
We vinden het nu allemaal al helemaal fantastisch, we hebben heel erg veel zin in deze komende week!

Liefs, Sander, Marc, Thom, Anne, Carolien, Edouard, Rianne, Anneke, Kim en Annemarth

Ps: Vergeet niet iedere avond onze blog te lezen over wat we die dag hebben meegemaakt!

Hallo allemaal!

Wij zijn 7 jongeren uit de Immanuëlkerk in Krimpen aan den IJssel. Op 25 februari vertrekken wij, inclusief 3 begeleiders, voor een week richting Rwanda. Onze kerk steunt al een lange periode het project 'Red een Kind' wat ook in Rwanda werkzaam is. Wij gaan deze projecten bezoeken en zullen hier ons steentje aan bijdragen. Wilt u meer weten over de organisatie 'Red een Kind' en wat zij voor werk verrichten in onder andere Rwanda, kunt u de volgende site bezoeken:
http://www.redeenkind.nl/nl/pages/view/51/aee-rwanda

We verwachten dat dit op ons allemaal veel indruk zal gaan maken, en dat het een onvergetelijke reis wordt. We willen na iedere dag op dit weblog aan jullie laten weten wat wij die dag hebben beleefd. We kijken er erg naar uit, en we hopen dat jullie ook kunnen gaan genieten van de ervaringen die we via dit weblog met jullie zullen delen!

Thom Pleysier, Marc Stuit, Sander Vos, Kim Visser, Annemarth Hagestein, Carolien Dekker, Anne Boer en Edouard & Rianne Pontier.